บทที่ 42 ใจที่หยั่งยาก

“ไปพักเถอะนิชา ฉันจะพักสายตาสักพัก พอขับรถไหวก็จะกลับ” แม้น้ำเสียงไม่แข็งกระด้าง แต่ก็ไม่อาจทำให้ความเจ็บซึ่งซึมลงกลางใจลดลงจนจางหายไปได้ ก่อนเห็นนาฏนิชาหมุนตัวเข้าไปในห้องนอนอย่างเร็วไว คงไม่พ้นเสียน้ำตาอีกตามเคย

             คนอ่อนแอดึงผ้าห่มมาคลุมหน้าแล้วปล่อยน้ำตาให้รินไหล หงุดหงิดตัวเองเป็นอย่า...